تاریخچه ساز

تمبک که با نام های دیگری همچون تنبک و ضرب نیز شناخته می شود ، سازی کوبه ای از دسته ی پوست صدا های جامی شکل است وبا تماس مستقیم انگشتان دست نواخته می شود.جنس بدنه ی آن عموما از چوب است ولی نمونه های فلزی و سفالی آن نیز موجود می باشد. گروهی معتقدند که نام این ساز در اصل تنبک بوده و تبدیل آن به تمبک به دلیل قلب حرف «ن» ساکن به «م»، قبل از حرف «ب» است. در عین حال گروهی دیگر وجه تسمیه ی آن را تشکیل شدن از دو هجا ی تم و بک می دانند که نام دو ضربه ی پایه ای در نوازندگی این ساز است. در ریشه یابی تاریخی با توجه به متون فارسی و نقاشی ها ، نام های دیگری نیز به این ساز نسبت داده شده است. این ساز که از سازهای کهن ایرانی است، در عین سادگی ظاهر ، دارای تکنیک های پیچیده و بسیار زیبایی است که گستره ی صدایی آنرا افزایش میدهد و آنرا به یکی از کامل ترین سازهای کوبه ای دنیا مبدل کرده است.تمبک یکی از اساسی ترین نقش ها را در موسیقی ایرانی داراست و به ندرت گروه موسیقی ایرانی می توان یافت که از این ساز بهره نگرفته باشد. تمبک یکی از ارکان گروه های موسیقی دستگاهی ایرانی است و به همت نوازندگان چیره دست آن ، جایگاه مهمی نیز در عرصه ی تکنوازی دارد . از بزرگترین نوازندگان این ساز می توان به استاد حسین تهرانی ، استاد امیر ناصر افتتاح و استاد ناصر فرهنگ فر اشاره کرد و همچنین در پیشکسوتان حاضر می توان از بزرگانی همچون استاد محمد اسماعیلی و استاد بهمن رجبی نام برد.

شیوه تدریس

آموزش تنبک نوازی با فراگیری نحوه نگه داشتن ساز و نواختن حرکات پایه ای آغاز می گردد و در روند آموزش از کتاب استاد حسین تهرانی و استاد محمد اسماعیلی و جزوه ی تالیفی روزبه زرعی استفاده می شود. به طور کلی کلاس آموزش تنبک نوازی شامل سه دوره ی مقدماتی ، متوسطه و عالی می باشد که تئوری موسیقی ، مبانی وزن خوانی و دیکته موسیقی بسته به سطح دوره هابه موازات آموزش داده می شود.
دوره مقدماتی شامل : فراگیری ریتم های ساده ، ترکیبی ، و آشنایی با ریز می باشد. در دوره ی متوسطه مباحثی از قبیل : فراگیری ریتم های لنگ ، هم نوازی ، تکنوازی و نواختن انواع ریز مطرح می شود. و نهایتا در دوره ی عالی ، تکنیک های تکمیلی ، ریتمهای غیر ایرانی ، وزن های پیچیده ، تمرین های تمرکزی ، ریز های خاص ، اصول نوشتن قطعه و بداهه نوازی ، آموزش داده میشود.